Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Balladyna - Problematyka

Kluczowym wątkiem romantycznego dramatu Juliusza Słowackiego jest opowieść o zbrodni – jej przyczynach, okolicznościach, skutkach i sprawiedliwej karze. Główna bohaterka utworu (kreowana na wzór szekspirowskiej Lady Makbet) przechodzi swoistą metamorfozę – od prostej, ubogiej dziewczyny przez żonę grafa aż po bezwzględną intrygantkę i morderczynię.

Słowacki kładzie nacisk na ukazanie kolejnych stopni „kariery” swej bohaterki. Pierwszym z nich jest zabójstwo siostry – Aliny. Pierwsza zbrodnia to moment zwycięstwa egoizmu bohaterki. Balladyna wybiera (według własnego mniemania) „mniejsze zło”, przekracza granice moralności w zamian za pewność dostatniego życia. Obierając drogę grzechu i zbrodni przypieczętowuje swój los. Od tego momentu każdy, kolejny „problem” nowej władczyni będzie rozwiązywany w sposób ostateczny. Zło rodzi zło, zbrodnia rodzi zbrodnię. Główny cel Balladyny – władza i niezależność – wymaga coraz więcej wysiłków i ofiar. Dodatkowo, bohaterka musi nieustannie czuwać nad tym, by popełnione morderstwa zachować w tajemnicy, co skutkuje falą kolejnych zabójstw (m.in. Pustelnika, któremu udało się odkryć tajemnicę żony Kirkora).

Ważną rolę w dramacie odgrywa przyroda. Natura to samodzielny bohater, czynnie reagujący na działania postaci dramatu. Reprezentantką sił natury jest w utworze postać nimfy, Goplany. Czarodziejka wraz ze swą świtą przypadkiem wpływa na losy bohaterów posyłając Kirkora do chatki wdowy. Plątanie ludzkich losów przynosi niespodziewane, tragiczne skutki. Dlatego ostatecznie, to moce nadnaturalne wymierzają zbrodniarce karę. Losy Balladyny zostają rozstrzygnięte zgodnie z zasadami tzw. ludowej moralności (jeden z elementów romantycznych dramatów i ballad). Królowa – powołując się na sąd boży – pieczętuje swój własny los.

Ważnym tematem – poruszonym